Współistniejące ze sobą złamania trzonów kości

W swoich rozważaniach nie będę rozpatrywał złamań, które nie wykazują między sobą istotnego współzwiązku i nie zmieniają zazwyczaj przyjętego postępowania, jak na przykład złamanie obojczyka współistniejące ze złamaniem żebra, czy też kości goleni. Zajmę się jedynie złamaniami kości długich, jako że one u dzieci ulegają złamaniom najczęściej, a z uwagi na ich funkcje, prawidłowe postępowanie lecznicze może uchronić dziecko przed kalectwem.

Współistniejące ze sobą złamania trzonów kości udowych leczymy zwykle operacyjnie. Zastosowanie w tych przypadkach wyciągu bezpośredniego byłoby zarówno trudne technicznie, ryzykowne, jak i uciążliwe dla samego dziecka. Stosujemy zwykle zespolenie za pomocą płytki metalowej, a czasami gdy złamanie jest skośne o długiej linii przełomu – zespolenie za pomocą samych tylko śrub.

Złamania dotyczące kości udowej wraz ze złamaniami kości goleni w obrębie tej samej kończyny leczymy operacyjnie w obydwu miejscach i jednoczasowo, o ile stan dziecka na to pozwala. W przypadkach złamania kości udowej wraz ze złamaniem, kości goleni w kończynie przeciwnej, złamane udo leczymy zawsze wyciągiem bezpośrednim, a złamane kości podudzia unieruchomieniem w gipsie •stopowo-udowym.

Przedstawię teraz wyjątkowo ciężki przypadek z wypadku komunikacyjnego. 5-łetni chłopiec doznał złamania poprzecznego kości udowej prawej ze skróceniem odłamów oraz złamania otwartego podudzia w połowie długości z kilkoma odłamami pośrednimi. Towarzyszyło temu rozległe zmiażdżenie tkanek miękkich przedniej powierzchni podudzia (ryc. 1). Udo zespolono w sposób typowy płytką metalową. Ze względu

Ryc. 1 na znaczne zniszczenie tkanek miękkich, a zwłaszcza skóry, nie byliśmy w stanie dokonać zespolenia podudzia płytką. Dokonano jedynie fiksacji śrubą, a tkanki miękkie doraźnie zeszyto. Wobec napięcia tkanek oraz infekcji rana rozeszła się. Po intensywnym leczeniu p-zapalnym, wykonanych przeszczepach skóry, udało się uzyskać pełen zrost (ryc. 2). Wynik odległy leczenia podudzia (ryc. 3).

W złamaniach wielomiejscowych w zakresie kończyny górnej, łączymy leczenie wyciągowe czy też operacyjne z leczeniem zachowawczym tylko przy złamaniach stabilnych po nastawieniu – takich jak na przykład złuszczenie nasad dalszych przedramienia.

W przypadku złamania nadkłykciowego kości ramiennej z przemieszczeniem odłamów wraz ze złuszczeniem nasady kości promieniowej, pierwotnie dokonujemy ręcznego nastawienia złuszczonej nasady i unieruchomienia w łusce gipsowej. Następnie zakładamy wyciąg Wg Zeno. Przy złamaniach nadkłykciowych kości ramiennej lub złamaniach szyj-

Czasami podjęcie decyzji co do leczenia operacyjnego nie jest łatwe. Należy jednak pamiętać, że leczenie zachowawcze stosowane rutynowo może spowodować dużo szkód i zaprzepaścić szanse na wyleczenie.

Leave a Reply