Wesz ludzka

Występowanie. Ściśle związany z człowiekiem stały pasożyt zewnętrzny ko-smopolityczny. Odróżnia się 2 odmiany w obrębie jednego gatunku: Pediculus humanus humanus Latreille, 1803 – wesz odzieżową i P. humanus capitis De Geer, 1778 – wesz głowową, a pewne różnice w budowie związane są prawdopodobnie z warunkami życia tych owadów.

Budowa i rozwój. Ciało spłaszczone grzbietowo-brzusznie, barwy brudnobiałej. Głowa węższa od tułowia, w swojej przedniej części zwężona (ryc. 5.13). Czułki krótkie 5-członowe. Oczy proste, umieszczone z boków głowy. Narząd gębowy kłująco-ssący, składa się z części ssącej (cibarium) i 2 sztylecików, które w stanie spoczynku znajdują się w specjalnej pochewce, pod gardzielą (ryc. 5.14). Na tułowiu para przetchlinek segmenty słabo widoczne skrzydeł brak. Nogi krótkie, jednakowe stopa zakończona mocnym ruchomym pazurem, który z wyrostkiem znajdującym się na goleni stanowi narząd chwytny (ryc. 5.13). Odwłok owalny, bez bocznych wyrostków, na poszczególnych segmentach para przetchlinek. Samica ma 3-4 mm długości, samiec jest nieco mniejszy. Samicę można poznać po rozdzielonym zakończeniu odwłoka, samca po obecności ostro zakończonego prącia na końcu odwłoka. Osobniki obu płci żywią się krwią, pobierają ją w dzień oraz w nocy.

Leave a Reply