W zapobieganiu glistnicy

Często ułatwia ocenę, zwłaszcza skuteczności leczenia, zastosowanie sedymen-tacyjnych sposobów zagęszczania jaj w próbce kału, np. metody formalinowo-etylo- wo-octanowej (FEO). Pewne rozpoznanie uzyskuje się, gdy chory wydali z kałem lub podczas wymiotów dojrzałe glisty. Larwy mogą pojawiać się w plwocinie, popłuczynach oskrzelowo-pęcherzykowych (BAL) lub popłuczynach żołądka. Ostatnio opisano też przypadki wykrycia Ascaris podczas badania endoskopowego dwunastnicy. W diagnostyce glistnicy wykorzystuje się także odczyny serologiczne (odczyn wiązania dopełniacza, hemaglutynacji pośredniej, immunoelektroforezy i ELISA). We krwi obwodowej, zwłaszcza pomiędzy 10 a 15 dniem od zarażenia, stwierdza się leukocytozę z eozynofilią. W rozpoznaniu jelitowej postaci choroby pomocne może być badanie radiologiczne przewodu pokarmowego.

Zwalczanie. W zapobieganiu glistnicy duże znaczenie ma przestrzeganie higieny osobistej i sanitarnej (nieużywanie niekompostowanych fekaliów do nawożenia).

Leave a Reply