Ucisk nerwu

Ucisk nerwu najpierw przyspiesza jego drażliwość elektryczną pobudzając samoistne wyładowania, by po upływie 10 min spowodować całkowity blok przewodnictwa. Najbardziej wrażliwe na działanie ucisku są włókna ruchowe, włókna czuciowe zaś tracą najpierw czucie proprioceptywne, a następnie czucie dotyku, temperatury i bólu. Należy wyraźnie zaznaczyć, że nerwy uszkodzone są bardziej podatne na niedotlenienie. Chociaż zdolność częściowego przewodzenia nerwu powraca z momentem zwolnienia ucisku, to na jego pełne przewodnictwo trzeba czekać tygodniami, a nawet miesiącami.

Wpływ napinania i rozciągania korzeni nerwowych w wywoływaniu radikulopatii badał Breig i Marions oraz Weinstein.

Granicę rozciągliwości korzeń nerwowy osiąga przy rozciągnięciu 15%, do mechanicznego jego uszkodzenia dochodzi zaś przy rozciągnięciu 25%, przy czym występuje przed tym blok przewodnictwa nerwu . Do wydłużenia korzenia do 7 mm dochodzi przy uniesieniu wyprostowanej nogi do kąta 90°.

W przypadku uszkodzenia korzenia wystarczająco silnego do spowodowania zwyrodnienia Walerianowego włókien konieczny jest długi okres: co najmniej

– 1 miesiąc – do zakończenia procesu zwyrodnienia, a potem kilka miesięcy -w celu osiowej regeneracji (która postępuje z prędkością 6-8 mm/d). Oczywiście w przypadku rozerwań endometrialnych i wewnątrzneuralnych zbliznowaceń regeneracja przedłuża się lub nawet może ulec całkowitemu zahamowaniu.

Trzeba podkreślić jeszcze ważne znaczenie czynnika czasu w działaniu ucisku. W przypadku ucisku rozwijającego się powoli (w ciągu miesięcy czy lat) korzeń adaptuje się do zachodzących zmian i nie dochodzi do wyraźnych zaburzeń przewodnictwa (np. guzy ogona końskiego).

Ustępowanie dolegliwości po leżeniu w łóżku w pozycji zniesienia lordozy lędźwiowej (zgięcie – pozycja kuczna itp.) należy tłumaczyć polepszeniem odpływu żylnego.

Leave a Reply