Tyłoprzemieszczenie jądra

Z chwilą dużego tyłoprzemieszczenia jądro nie może już powrócić do wnętrza pierścienia, gdyż przeszkadza temu ciśnienie tam panujące (jak już wspomniano, ciśnienie to jest najmniejsze u chorego po głębokim znieczuleniu, którego odcinek lędźwiowy kręgosłupa znajduje się w ustawieniu neutralnym). Ciśnienie wewnątrz pierścienia zwiększa się pod wpływem skurczów mięśni na skutek kaszlu lub kichania, nadmiernego zginania lub prostowania kręgosłupa w odcinku lędźwiowym oraz dźwigania ciężarów itp. Częściowo wyciśnięte fragmenty jądra mogą zaklinować się między krawędziami trzonów kręgowych, dając prawdziwe zablokowanie trzonów kręgowych. W takiej sytuacji każdy ruch kręgosłupa (przypadkowy lub wykonywany w celach leczniczych) może uwolnić ów fragment, umożliwiając – w zależności od stopnia przemieszczenia – czy to jego całkowite wypchnięcie

– 6 Bóle krzyża do kanału rdzeniowego, czy też powrót na należne miejsce w pierścieniu włóknistym.

II okres choroby krążka międzykręgowego może trwać różnie długo. Raz rozpoczęte przemieszczanie się jądra miażdżystego trwa latami, jeśli nie podejmie się odpowiedniego leczenia. Kończy się on z chwilą wypchnięcia całego rozkawałkowanego jądra lub, częściej, kiedy jego resztki ulegną takiemu zwłóknieniu, że tracą wszelką ruchomość .

Niekiedy okres ten może zostać ominięty, a to w wyniku bezpośredniego zwłóknienia chorego jądra, zanim doszło do uszkodzenia pierścienia włóknistego. Korzystny ten fakt może’ nastąpić, jeśli chory zostanie odpowiednio wcześnie właściwie leczony (gdy tylko pojawią się pierwsze objawy chorobowe).

Okres III – włóknienie krążka międzykręgowego . Ostatni okres choroby jądra miażdżystego stanowi etap naprawy, jakkolwiek nadal trwa proces zwyrodnieniowy całego krążka międzykręgowego. Początek tego okresu oznacza przewagę procesów włóknienia nad procesami rozpadu jądra i pierścienia włóknistego.

W tym miejscu należy dodać, że jądro miażdżyste rzadko ulega w całości tyłoprzemieszczeniu. Nawet w przypadkach zaawansowanego rozkawałkowania jądra, które w wyniku tego składa się z pojedynczych fragmentów luźno leżących w bezpostaciowej półpłynnej masie, zazwyczaj tylko jeden z nich uzyskuje większą ruchomość i przemieszcza się do tyłu. Pozostała część jądra i pierścienia ulega typowym zmianom wstecznym, a w końcu zwłóknieniu, a tym samym unieruchomieniu na miejscu.

Leave a Reply