Pełzaki zebrane z podłoży

Przy zakładaniu hodowli pełzaków wybór właściwego podłoża decyduje o po-wodzeniu metody. Spośród licznej grupy polecanych podłoży dla wzrostu najodpo-wiedniejsze wydaje się podłoże Robinsona, zapewnia bowiem obfity wzrost pełzaków i umożliwia nierzadko wykrycie ameb w takim materiale, który oceniono jako ujemny w badaniach bezpośrednich. Niedogodnością stosowania tego podłoża jest konieczność codziennego przesiewania materiału. Podłoże Robinsona jest podłożem dwufazowym. Fazę stałą stanowi skos agarowy z dodatkiem NaCl, natomiast w skład fazy płynnej wchodzi zawiesina płynnej hodowli Escherichia coli szczepu B, skrobia i erytromycyna. Po upływie 24 h od założenia hodowli pełzaków, i w dniach następnych, wyjściową fazę płynną zamienia się podłożem wzbogaconym surowicą krwi barana, preparatem Bactopepton i ftalanem potasu.

Pełzaki zebrane z podłoży hodowlanych są źródłem materiału do badań izoenzy- matycznych, polegających na elektroforetycznym rozdziale lizatu ameb w cienko-warstwowym żelu skrobiowym. Każdy gatunek pełzaka ma właściwy sobie wzór izoenzymów, który powstaje w następstwie ich odmiennej ruchliwości w polu elek-trycznym.

Zakładanie hodowli larw ma mało skomplikowaną procedurę. Porcję kału wielkości 2-5 g miesza się z równą ilością wyjałowionego piasku lub węgla drzewnego i nakłada na krążek bibuły filtracyjnej umieszczony na dnie płytki Petriego, po czym zwilża wodą i szczelnie zamyka. Po upływie 5-7 dni można znaleźć larwy typu filarii na obrzeżach bibuły i w wodzie kondensacyjnej na wieczku płytki. W odmianie probówkowej tej metody mieszaninę kału i piasku nakłada się na środkową część wąskiego paska bibuły filtracyjnej, który umieszcza się następnie w probówce zawierającej nieco wody i zamyka szczelnie korkiem. Larwy nicieni gromadzą się na dnie probówki w wodzie zwilżającej dolną część paska.

Leave a Reply