Okazy Pediculus

Okazy Pediculus humanus humanus są większe i jaśniejsze od P. humanus capitis, a segmenty odwłoka nie są wyraźnie zaznaczone.

Naturalnymi rezerwuarami T. cruzi i żywicielami pluskwiaków są małe, wolno żyjące ssaki, głównie pancerniki, lisy, szopy, oposy, szczury, a także zwierzęta domowe i gospodarskie oraz ptaki i drób.

Wykrywanie. Zarówno jaja, jak i nimfy oraz stadia imaginalne gnieżdżą się w szczelinach ścian, podłóg i sufitów chat tubylców, prymitywnych domów oraz po-mieszczeń dla drobiu i zwierząt gospodarskich, a także w norach drobnych ssaków wolno żyjących.

Zwalczanie. Należy zakładać moskitiery na łóżka, likwidować szpary w domach mieszkalnych – zwłaszcza w sypialniach – oraz w pomieszczeniach dla zwierząt go-spodarskich, ptactwa domowego i gołębi usuwać drobne, wolno żyjące ssaki z sąsiedztwa ludzi. W rutynowym zwalczaniu Triatoma infestans stosuje się związki fosforoorganiczne (np. fenitrotion, malation itd.) lub insektycydy karbaminianowe (np. propoksur).

Występowanie. Gatunek rozprzestrzeniony w północnej Afryce, w krajach śródziemnomorskich oraz w zachodniej i środkowej Azji. Występuje również w górach – do 1800 m npm.

Budowa i rozwój. Ciało 2,0-2,5 mm długości, barwy szarożółtej, gęsto pokryte włoskami. Oczy złożone, duże, czarne. Kłujka wydłużona, lecz krótsza niż u komara. Czułki długie, nitkowate, słabo pokryte włoskami u obu płci. Tułów zgarbiony. Ze śródtułowia odchodzą 2 skrzydła lancetowatego kształtu, pokryte włoskami i bez poprzecznych żyłek w spoczynku są uniesione ku górze (ryc. 5.18).

Leave a Reply