Obustronne zwichnięcie kręgów szyjnych

Obustronne zwichnięcie kręgów szyjnych jest najczęściej wynikiem działania me-chanizmu zgięciowego, cechuje się bolesnością, przesunięciem i skłonem głowy do przodu oraz powiększeniem odległości między wyrostkami kolczystymi na poziomie zwichnięcia. Mogą być też przerwane więzadła żółte i międzykolcowe. Badanie powinno być ostrożne, aby nie nasilać przemieszczenia, gdyż może to spowodować dodatkowe uciśnięcie i uszkodzenie rdzenia. Obowiązuje badanie ruchów, odruchów i czucia kończyn górnych i dolnych (wzmożone i patologiczne odruchy ścięgnowe i skórne, parestezje, wzmożone napięcie mięśni, a nawet wiotkie porażenia wszystkich mięśni położonych obwodowo od segmentu zwichniętego kręgu).

Zwichnięcie górnych kręgów szyjnych jest najczęściej skutkiem urazów głowy. Ze względu na sąsiedztwo rdzenia przedłużonego urazy te stanowią bezpośrednie zagrożenie dla życia: przerwanie więzadła poprzecznego zęba kręgu obrotowego, z mechanizmu zgięciowego (uraz w potylicę) i pchnięcie głowy ku przodowi może spowodować ucisk lub uszkodzenie rdzenia przedłużonego i nagłe zatrzymanie czynności życiowych serca i płuc. Zwichnięcie ze złamaniem zęba kręgu obrotowego (np. z mechanizmu wyprostnego – uraz w czoło) bez większego przemieszczenia nie stwarza takiej groźby ze względu na szerokość kanału kostnego.

Zwichnięcia kręgów lędźwiowych są następstwem dużego urazu, towarzyszą im znaczne dolegliwości. Ustawienie przymusowe jest mniej wyraźne niż w odcinku szyjnym. W każdym przypadku konieczny jest radiogram dla oceny stopnia prze-mieszczenia i wyłączenia dodatkowych uszkodzeń kostnych.

Zwichnięcie kręgosłupa ze złamaniem wyrostków stawowych lub łuków, a rzadziej trzonów, powstaje pod wpływem dużego urazu bezpośredniego lub złożonego. Może nastąpić w każdym odcinku kręgosłupa i zawsze jest uszkodzeniem bardzo poważnym. Często jest połączone z uszkodzeniem rdzenia lub pni nerwowych (w odcinku lędźwiowym).

Z uwagi na rozległość uszkodzeń kręgosłupa jako całości i powiązań kręgów między sobą dzielimy złamania na stabilne i niestabilne. Podział ten wskazuje na zagrożenie rdzenia ze strony elementów kostnych i na zaburzenie fizjologicznej funkcji kręgów. Jest on podstawą odpowiedniego postępowania leczniczego.

Do złamań stabilnych zaliczamy takie, które mimo przerwania ciągłości tkanki kostnej nie naruszają zawartości kanału kręgowego i nie powodują przesunięcia kręgów ani urazu rdzenia. Należą tu izolowane złamania wyrostków poprzecznych, kolczystych, złamania kompresyjne trzonów kręgów bez dodatkowych uszkodzeń (łuków, wyrostków stawowych i więzadeł) oraz izolowane złamania wyprostne trzonów. Stabilne jest również przerwanie więzadła podłużnego przedniego, także z oderwaniem fragmentu kostnego z trzonu, jeżeli łuki i wyrostki stawowe są nie uszkodzone.

Leave a Reply