MOCZ

W moczu badanym na obecność pasożytów można stwierdzić jaja Schistosoma haematobium i Dioctopliyma renale, niekiedy mikrofilarie Wuchereria bancrofti oraz trofozoity Trichomonas vagincilis. Do wykazania rzęsistków przydatna jest po-czątkowa porcja wydalanego moczu, natomiast do wykrycia jaj S. haematobium po-trzebne są końcowe mililitry. Badany mocz można przesączyć przez filtr bibułowy lub filtr z tworzywa sztucznego i poszukiwać osadzonych na nim jaj pasożyta. Jeśli nie ma warunków do sączenia, należy mocz odwirować (250-300 g) i poszukiwać jaj w osadzie. W celu oceny skuteczności zastosowanego leczenia („żywotności” jaj) można przeprowadzić próbę wylęgania larw (miracidial hatching). Próba polega na rozcieńczeniu osadu moczu wielokrotnie większą objętością wody w zlewce typu Erlenmeyera i poszukiwaniu uwolnionych z jaj miracydiów w powierzchniowej warstwie wody (po upływie 12-24 h). Pływające miracydia można dostrzec za pomocą szkła powiększającego, prowadząc obserwację na ciemnym tle przy bocznym oświetleniu zlewki.

Podczas badań terenowych w ogniskach endemicznych schistosomozy stosuje się testy paskowe, wskazujące na zarażenie przywrami w sposób pośredni, tj. na podstawie obecności krwiomoczu. Zanurzenie w moczu paska impregnowanego stosownymi reagentami powoduje zmianę jego zabarwienia. Test wypada dodatnio przy stężeniu 0,015-0,03 mg hemoglobiny w 100 cm3 moczu lub obecności od 5 do 15 krwinek czerwonych w cm3.

Leave a Reply