Metody hodowli pasożytów jelitowych

Metody hodowli in vitro były niegdyś stosowane rutynowo w diagnostyce inwazji jelitowych, ponieważ umożliwiały niejednokrotnie wykrywanie pasożytów nie zaobserwowanych podczas bezpośredniego badania materiału. Obecnie są wykorzy-stywane dużo rzadziej, a o ich stosowaniu nie decyduje zazwyczaj argument wysokiej czułości, ale potrzeba określenia gatunku pasożyta znalezionego już badaniem bezpośrednim. Spośród pasożytów jelitowych największe trudności w rozpoznawaniu gatunku występują u pełzaków z rodzaju Entamoeba, albowiem na podstawie morfologii trofozoitów lub cyst nie można odróżnić chorobotwórczego pełzaka E. histolytica od niepatogennego E. dispar. Namnożenie pełzaków w hodowli in vi- tro umożliwia pozyskanie materiału do badań izoenzymatycznych, których wyniki pozwalają określić gatunek pasożyta.

Podobny charakter mają trudności wynikające ze znalezienia w kale jaj tęgoryj- ców, gdyż jaja Ancylostoma duodenale i Necator americanus są identyczne pod względem morfologicznym. Ustalenie gatunku nicienia może mieć istotne znaczenie praktyczne z powodu ich odmiennej wrażliwości na niektóre leki helmintobójcze. Po założeniu hodowli z jaj tęgoryjców uwalniają się larwy, które w procesie rozwoju i przekształcania się w larwy typu filarii ujawniają morfologiczne różnice gatunkowe.

Leave a Reply