Leczenie wad wrodzonych

Zasadą leczenia wad wrodzonych powinno być zapobieganie zniekształceniom i dysfunkcji. W razie zniekształceń celem leczenia jest przywrócenie funkcji po uprzednim przywróceniu prawidłowych stosunków anatomicznych. Dla osiągnięcia tych celów postępowanie lecznicze powinno uwzględniać następujące momenty:

– 1) rozpoznanie przyczyn zaburzenia rozwojowego (jeżeli są uchwytne), 2) rozmiar wrodzonych ubytków i zniekształceń, ich podłoże i patogenezę, 3) ocenę dynamiki procesu chorobowego w okresie rozwojowym. Prócz tego bierze się pod uwagę konieczność lub celowość i rodzaj leczenia (zachowawcze, operacyjne oraz okres jego rozpoczęcia). W każdym przypadku wady rozwojowe wymagają indywidualnego podejścia leczniczego, w którym odgrywają rolę: 1) profilaktyka narastania zniekształceń, usprawnianie, terminy zabiegów operacyjnych, 2) dynamika rozwojowa wady i jej wpływ na dalsze odcinki narządu ruchu, 3) rozwój umysłowy dziecka i kontakt z nim, niezbędny do usprawniania, oraz względy środowiskowe.

Istotę choroby (arthrogryposis multiplex congenita, myodysplasia foetalis deformans, Middleton), stanowi zaburzenie rozwoju mięśni na etapie płodowym. Następstwem tego jest upośledzony rozwój i bliznowacenie mięśni, wtórne ograniczenie ruchów i przykurcze stawów.

Dokładny mechanizm powstawania wady nie jest znany. Przyjmuje się, że do zaburzenia rozwoju dochodzi na etapie różnicowania się mioblastów lub kształtowania połączeń nerwowo-mięśniowych.

Leave a Reply