Chemiczne i farmakologiczne regulatory biosyntezy białek

Badania procesów biosyntezy białek, mechanizmów regulacyjnych ilości produkowanych białek, było możliwe dzięki stosowaniu środków che-micznych i leków, które w swoisty sposób hamowały przebieg poszcze-gólnych etapów biosyntezy białek. Jedne z nich hamują proces tran-skrypcji, inne translacji. Wszystkie z przedstawionych środków znalazły szerokie zastosowanie w medycynie doświadczalnej. Część z nich, sto-sowana jest obecnie z terapii niektórych chorób, zwłaszcza nowotwo-rowych. Inne, jak np. antybiotyki – streptomycyna, penicylina czy chlo- romycetyna, znalazły szerokie zastosowanie w medycynie praktycznej, choć może o ich działaniu na proces biosyntezy białek nie zawsze się pamięta.

Klasycznymi przedstawicielami tej grupy leków i środków chemicznych są aktynomycyna D i pur o my cy na. Aklynomycyna D, antybiotyk antymitotyczny, w sposób wybiórczy hamuje transkrypcję. Mechanizm działania aktynomycyny D polega na zahamowaniu syntezy wszystkich rodzajów RNA, poprzez wiązanie się leku z guaniną DNA. Inhibicja ta jest kompetycyjna i nadmiar DNA w roztworze ją znosi.

Przykładem wykorzystania aktynomycyny D do celów doświadczalnych mogą być poprzednio omówione badania nad działaniem ekdysonu. Aktynomycyna D zapobiega powstawaniu pierścieni Balbianiego, które pojawiają się w chromosomach owadów po podaniu ekdysonu. 

Leave a Reply