Charakterystyka wirusów orskogennych

Rozwój mikroskopii elektronowej doprowadził do poznania budowy wi-rusów, w tym nowotworowych. Początkowo kładziono główny nacisk na stwierdzenie obecności lub braku wirusów w komórkach nowotworowych najróżniejszych typów. Rezultaty tych poszukiwań były bardzo różne: w pewnych typach nowotworów udało się stwierdzić obecność struktur wirusowych lub wirusopodobnych, w innych nie. Nie przesądza to jednak o aktualności hipotezy wirusowego pochodzenia nowotworów, gdyż brak morfologicznego potwierdzenia obecności wirusów może być wywołany stanem latencji. Z drugiej zaś strony często obecność wirusów w badanych komórkach nowotworowych jest wynikiem różnych wtórnych zakażeń i wykrywane wirusy mogą występować po prostu przejściowo.

Na podstawie rodzaju materiału genetycznego wirusy dzielimy na zawierające DNA oraz zawierające RNA. Do grupy pierwszej zaliczamy np. wirusy brodawczaka Shopa, mięsaka Rousa, wirusa polyomci, SV40, do grupy wirusów RNA – wirusy raka sutka myszy (czynnik mleka, MTV), białaczek mysich (MLV, FV) i drobiu, wirusy mięsaków limfa- tycznych i inne.

Onkogenne wirusy brodawczaków, polyomci i SV40 tworzą naturalną grupę o wspólnych właściwościach biologicznych, biochemicznych i mor-fologicznych. Melnick nazwał ją grupą wirusów papova. Są to wirusy

Wśród onkogennych wirusów RNA o średnicy 45 nm, zawierające w części korowej DNA, składające się z 42 podjednostek otoczki białkowej (kapsomery), pozbawione lipidów.

Wśród onkogennych wirusów RNA wyróżnia się kilka typów ozna-czonych literami A, B i C. Cząstki B zostały zidentyfikowane jako wi- riony wirusa raka sutka (MTV) a cząstki A, których biologiczna rola jest jeszcze nie wyjaśniona, również stwierdzano w komórkach raka piersi myszy, często w towarzystwie cząstek B, do których morfologicznie są zbliżone. Cząstki typu C odpowiadają wirusowi białaczki mysiej (MLV). Indukują one również powstawanie mięsaków u ptaków, kotów

Leave a Reply