Cechy kliniczne uszkodzenia lędźwiowego krążka międzykręgowego

Charakterystyczny zespół kliniczny rozwijający się w następstwie uszkodzenia krążka międzykręgowego przebiega bardzo zmiennie i różnie w czasie. Pozostaje to w związku z cyklicznym przebiegiem choroby oraz ewolucją zmian wtórnych na skutek okresowego tyłoprzemieszczania jądra miażdżystego.

Około 60% chorych zgłasza w wywiadzie przebyty uraz, ale tylko u 10-20% związek między urazem a dolegliwościami jest natychmiastowy i ostry. Dobrze zebrany wywiad prawie zawsze ujawnia istniejące uprzednio dolegliwości. Około 40% chorych neguje wszelkie urazy jako przyczynę choroby.

Pierwsze dolegliwości można podzielić na trzy grupy. – 1. Ból krzyża – jest to objaw najczęstszy. Rozróżnia się dwa rodzaje bólów krzyża.

Typ pierwszy – to ból tępy, rozlany, stopniowo narastający. Dolegliwości zaostrzają się po siedzeniu, staniu oraz po ruchach tułowia (szczególnie zginania tułowia), a ustępują po leżeniu. Ten typ bólów krzyża jest charakterystyczny dla okresu zwyrodnienia krążka międzykręgowego przed przerwaniem pierścienia włóknistego, a w okresie późniejszym dla niestabilnego stawu międzytrzonowego, który nie uległ jeszcze ostatecznemu zrostowi włóknistemu.

Typ drugi bólów krzyża – bóle ostre, występujące nagle ich przebieg kliniczny jest często dramatyczny. Odruchowy kurcz mięśni unieruchamia często tułów w lordoskoliozie. Każdy, nawet najmniejszy ruch tułowia przynosi ból.

Leave a Reply