BADANIA IMMUNOLOGICZNE

Diagnostyka immunologiczna polega na oznaczaniu swoistej odporności humo- ralnej i komórkowej, jednak w przypadku inwazji pasożytniczych jest ograniczona nieomal wyłącznie do stosowania odczynów mierzących odporność typu humoral- nego. Spośród nielicznych odczynów komórkowych będących w powszechniejszym użyciu należy wymienić odczyn śródskórny Montenegro, który służy do oznaczania nadwrażliwości typu późnego w leiszmaniozie skóry i błon śluzowych. Odczyn wy-konuje się z promastigota (zawiesina pasożytów w 0,5% roztworze fenolu w soli fi-zjologicznej), którą wprowadza się śródskórnie – w objętości 0,1 cm3 i określa wielkość powstałego nacieku po upływie 48-72 h. Test wypada dodatnio w przeszło 90% przypadków leiszmaniozy skóry i błon śluzowych. Analogiczne odczyny śród- skórne, jakie dawniej stosowano w diagnostyce bąblowicy (Casoniego) i toksoplazmozy (Frenkela), zostały już zaniechane.

Ograniczono również próby stosowania odczynu transformacji blastycznej lim-focytów, z którym wiązano duże nadzieje, zwłaszcza na rozpoznawanie przypadków toksoplazmozy wrodzonej: reakcje dodatnie ujawniały się zbyt późno, aby rozstrzygać o potrzebie leczenia swoistego. Reakcje transformacyjne limfocytów próbuje się obecnie wykorzystywać do oceny skutków leczenia inwazji Echinococcus multilo- cularis. W testach z surowicą osób wyleczonych reakcje są silnie dodatnie, słabną natomiast w przypadkach regresji. W inwazjach powodowanych przez E. granulosus odczyny transformacji blastycznej limfocytów dostarczają niekiedy informacji uzu-pełniającej wyniki badania serologicznego, gdyż wypadają dodatnio w przypadkach seronegatywnych.

Leave a Reply